>Reisesjuka, opplevingssjuka og kjærleikssjuka

>Om eit år er eg truleg og vonaleg i Brasil. Eg veit ikkje kor i landet, eller kor lenge eg blir der, eller kva eg skal finna på der. Alt eg veit er at eg skal til Brasil og gjera noko kult.

Ei stund trudde eg hovudgrunnen til at eg ville til Brasil var reisesjuka. Det vil seia at eg alltid er litt «annige» på å flytta på meg og sjå nye plassar og starta litt på nytt. Å ha heilt blanke ark idet eg blir kjend med nye folk er noko som appellerer til meg. Dei eg møter i Brasil treng ikkje vita korleis eg levde i Noreg. Dei treng ikkje vita om fortida mi og om kven eg var før. Så eg har kanskje litt reisesjuka sånn inherent.

Men eigentleg, no når eg har budd i Oslo i eit år, blir eg berre meir og meir glad i byen. Når eg høyrer songar om Oslo eller ser ein plass eg kjenner att på tv eller film, føler eg at dette er byen min, her er eg. Iblant minner eg meg sjølv på at Sara, du bur i hovudstaden. Om det er lenge nok sidan sist eg tenkte over det, kjenst det nesten like merkeleg som dei første dagane på Kringsjå. Samtidig er eg blitt så godt kjend og komfortabel her og eg har laga meg eit liv her og kvardagen min er her og dei eg er glad i er i stor grad her. Eg trivest, og det er ikkje berre noko eg seier til damene som klyp meg i kinna i kyrkja når eg er heime på ferie.

Så det er nok ikkje det at eg vil vekk herfrå som driv meg.

Steg to er at eg trur eg vil til Brasil fordi eg så lenge har tenkt at der kjem eg til å oppleva ting. Eg opplever ting i Oslo stadig vekk, då. Det skjer alltid masse spanande her. Men eg har aldri budd utanfor Noreg. Eg har aldri hatt advent om sommaren eller påske om hausten. Eg har aldri budd ein stad der dei ikkje snakkar førstespråka mine. Eg har aldri vore heilt tvungen til å finna meg eit heilt nytt sosialt nettverk. Eg har aldri vore i kjempepinlege situasjonar på grunn av kulturelle misforståingar. Altså, eg anar ikkje kva det er eg kjem til å oppleva i Brasil, men eg veit eg kjem til å oppleva ting og eg veit eg kjem til å skriva kjenslelada brev heim og eg veit eg kjem til å ha det fantastisk bra og forferdeleg kjipt og alt det andre som går an. Faktisk trur eg ikkje eg byggjer opp urealistiske forventningar no. Dette kjem til å vera noko heilt nytt.

Kanskje det rett og slett er opplevingssjuka som driv meg.

I mellomtida har eg alltid det litt større problemet: Kjærleikssjuka. Det er nokså lett å lata som ein tykkjer det er heilt greitt å vera aleine, men ærleg tala, denne lengta etter ekte nærleik er ein kronisk plage. Så på den eine sida vil eg bli her i tilfelle noko av det som ikkje gjekk så bra går bra likevel. På den andre sida vil eg, og trur eg stundom at eg bør, starta på nytt og vera sterk aleine. Men kva skjer om eg forelskar meg rett før eg reiser? Eller om eg forelskar meg i ein brasilianar? Eller eller eller. Det er så mykje som kan skje og så mange ting ein kan uroa seg for når ein har denne «fatale sjukdomen».

Eg trur allereie det kjem til å bli veldig vanskeleg å reisa. Men eg må.

>Google verb meme thing

>This is the google verb meme thing.

Sara needs a job.
Sara looks like a horse.
Sara says boutique.
Sara wants a manly man.
Sara does Japan.
Sara hates pants.
Sara asks Stephanie to prom.
Sara likes puny Alan.
Sara eats stuff.
Sara wears Garcia.
Sara was arrested for stabbing Tony in the arm (etc)
Sara loves life.

>Dette semesteret

>Til dei som lurer på kva eg gjer dette semesteret, her er the 411 i form av eit intervju med meg sjølv.

Sara, kva fag tar du eigentleg dette semesteret?
Eg tar exphil, fordi «dei» anbefalte å ta det i det tredje semesteret. Det verkar greitt så langt, og eg tykkjer folk overdriv litt med sutringa over dette faget. Eg tar òg innføring i portugisisk, i håp om å få forkunnskapar til å ta 40-gruppe i portugisisk, i håp om å gjera noko kult i Brasil ein vakker dag. Det siste faget eg tar no er morfologi 2. Det handlar om ord og sånn. Det er nerdete og nyttig (håpar eg).

Skulle du ikkje ta ein masse andre ting… sånn som astronomi og barnelitteratur?
Jo, og eg har ikkje gitt opp tanken på det, eg berre utset det litt. Sjansen for å kunna utveksla er visst betre viss eg følgjer det anbefalte studieløpet sånn cirka. Og eg tykte det var rart å ikkje ta eit einaste lingvistikkemne, så eg kunne ikkje dy meg.

Okei, så det er det du gjer på skulen.
Ja.

Kva anna gjer du, då?
På måndagar syng eg i verdas kulaste kor. Me har vore med i ein vakker musikkvideo og me skal spela inn CD og me er big in Germany og det er dritgøy. Me er òg smånerdete og covrar denne medleyen!
Elles sit eg i nokre styre.

Typisk deg. Kva styre då?
Per no: Studentmållaget i Oslo, Mål og Makt (tidsskriftet til SmiO), Motmæle (medlemsbladet til NMU), landsstyret i Norsk Målungdom, studentutvalet (eigentleg eit fagutval) på ILN (institutt for lingvistiske og nordiske studie)… er det noko meir då? Trurkje det.

Travel, du!
Litt.

Kva med dansen og sånn?
Det tar eg litt pause frå akkurat no, fordi det er crazy dyrt og eg har jo eigentleg ikkje tid heller. Men heile kroppen min saknar det inderleg.

Kva andre ting har du på gang / planlagt? Du har jo alltid masse prosjekt i… lufta? (Er det det det heiter?)
Baller i lufta, trur eg det er noko som heiter. Det har eg. Eg har til dømes ein ambisjon om å lesa 52 skjønnlitterære bøker frå studiestart haust 2011 til studiestart haust 2012, og helst i form av éi i veka, og ikkje liksom 40 i juleferien. For at det skal gå, må eg lesa MASSE på søndagar og oftast ganske korte bøker. Men det er betre enn ingenting! Hurra! Eit anna prosjekt har eg saman med fine lesesalbuddy Liv, og det skal dokumenterast på denne bloggen her, og det handlar om matpakkar! Me skal rett og slett bli flinke på å laga matpakkar. (Eigentleg er Liv allereie veldig flink.)

Korleis får du tid til venner?
Heldigvis driv ein god del av vennene mine med dei same tinga som meg. Hurra for felles interessar! (Resten ser eg med ujamne mellomrom, men det kjenst alltid som om no time has passed, lizm.)

Takk for intervjuet, og lukke til!
Takk i like måte 😉

>"En svunnen tid"

>(Veldig forseinka utfordringsblogginnlegg!)

Når eg høyrer orda «en svunnen tid», tenkjer eg på barndommen. Personleg er eg glad for at barndommen er over. Den har rettnok sin sjarm: Ein kan gjera veldig mykje rart og folk tykkjer berre ein er søt. Ein får veldig stor glede av veldig små ting, og tykkjer det meste er fascinerande. Ein har ingen ansvar, ingen tidsfristar, ingen økonomiske utfordringar. Ein lærer himla fort.

Likevel er eg glad for å vera vaksen: Ein er fri til å gjera nesten kva ein vil. Ein kan ta ansvar sjølv for å få det livet ein sjølv vil ha. Ein skjønar mykje meir. Ein er mykje mindre usikker på alt. Eg trur attpåtil at eg er ein heilt annan person enn eg var som barn. Dei fleste minna eg har frå barndommen er rett og slett vanskelege, og det er godt at så mykje har forandra seg.

Men sidan dette innlegget skal handla om «en svunnen tid» får eg nemna nokre gode minne eg har. Det er jo alltid hyggeleg med slike blogginnlegg.

Bada i sjøen og konkurrera om å hoppa i dei raraste positurane.
Plukka bær og stappa munnen full av dei.
Sjå magiske filmar og leika at ein var med i dei.
Leggja spionasjeplanar utan noko mål, berre for å sjå rare ting.
Eta lunsj oppe i eit tre.
Laga avis for barna i nabolaget.
Dansa med far i stova medan pizzadeigen hevde.
Ta med vener i symjehallen og dikta opp nye leikar.

Det er slike små hendingar eg hugsar og tykkjer er fine. Det er godt å ha dei, iallfall.

>Eg elskar fadderungane mine.

>Dei siste dagane har eg stort sett tilbrakt saman med ein gjeng lingvistikkspirer. To av dei er, som meg, andreårsstudentar og fadderar. 12 av dei er fadderungar og fantastiske. Det er INGEN i faddergruppa eg ikkje diggar. Dei er rebelske, sjølvsikre, heite, søte, hilariøse, sta, entusiastiske, mystiske, nerdete, uforutsigbare, diggbare og dritrare. My kind of gang.

Med desse folka kan eg diskutera språkpolitikk, høyra på jazz, klaga på dårleg vin, dansa (om enn litt nølande), synga med på songar me eigentleg ikkje likar at me likar, spela kortspel ingen kan reglane for, stå lenge i kø og aldri tenkja at det er keisamt, ta følge heim og bli forholdsvis edru på vegen…

Går det an å vera fadder neste år òg? 😛

>Kva er greia med visittkort for konfirmantar?

>Eg er blitt utfordra. Eg må skriva noko. Eg har fått eit tema. Temaet er rart.

Temaet er altså: «Kva er greia med visittkort for konfirmantar?» Eg veit ikkje kven det er som har gitt meg dette temaet. Men tusen takk, og ikkje ta det personleg om eg ikkje lever opp til forhåpningane dine.

Eg har aldri visst at det fanst visittkort for konfirmantar, let alone at det var ei greie. Så eg måtte googla det. Då fann eg mellom anna dette. Det fyrste som slår meg er: Desse ser meir ut som «sjå-me-har-fått-baby»-kort enn noko som helst som har med konfirmasjon å gjera. Men babybilete er alltid koseleg, så nuvel. Så ser eg at teksten på korta består av namn, telefonnummer og epost. Hmm. Okei, så det er faktisk visittkort, og ikkje invitasjon eller takkekort? Jaha. Okei. Kva bruker ein dei til?

Truleg har mykje forandra seg sidan eg var konfirmant. Det er jo seks år sidan. Ærleg tala er det blitt eit litt tåkete minne. Eg gjekk på Alpha-kurs der presten snakka om viktige ting og ingen høyrte etter. Me reiste til London og sov i ei kyrkje og eg blei forelska i ein medkonfirmant med atferdsproblem og litt sånn. Me kledte oss i kvite kappar ein dag i mai og knelte og veninna mi på 18 sa eg knelte fint. Venene til foreldra mine fylte huset og åt kjøt og tok bilete av meg og eg blei trøytt av å smila. Venene mine kom bort seinare på kvelden og eg hadde fest i garasjen og veninna mi på 18 overtydde meg om at eg kom til å finna kjærleik til slutt og litt sånn.

Eigentleg blei eg berre konfirmert fordi det ville vore himla rart om eg ikkje gjorde det, sidan eg hadde meldt meg inn i kyrkja på eige insj nokre få år tidlegare. Somme av venene mine konfa seg for gåvene og pengane. Det gjorde ikkje eg, for å seia det sånn. Eg hadde ingen norsk slekt som sendte pengar. Eg hadde amerikansk slekt som sendte kort. Det var veldig, veldig hyggeleg av dei, for eg veit ikkje om dei eingong heilt visste kva konfirmasjon var. Likevel: Eg er ikkje stolt av dette, men eg var litt bitter. Dette heng framleis litt igjen når eg høyrer om folk som framleis har konfirmasjonspengane sine på sparekonto. Men men.

Konfirmasjon er ei rar greie i seg sjølv. Nesten ingen gjer det av religiøse grunnar lenger, så eg skjønar ikkje heilt vitsen. (Teorien min per no er at norske besteforeldrar berre treng ein merkedag for å skjemma bort barnebarna sine.) Så det der med visittkorta er kanskje eit minimalt mysterium i den store konfirmasjonsrelaterte samanhengen.

>Ein bra type reklame

>Kjære lesar. Om du er som meg og ynskjer å gjera bra ting, så kan det henda at dette er noko for deg.

Du har heilt sikkert høyrt ein del om mikrofinans, særleg sidan 2006 då Muhammad Yunus og Grameen Bank fekk Nobels Fredspris for «advancing economic and social opportunities for the poor, especially women, through their pioneering microcredit work». Dette er bra greier, tenkte du kanskje då, og slo av tv-en. Du var kanskje 16 år og tenkte at det ikkje hadde noko med deg å gjera.

Men i dag (takk til Hank og John Green) fann eg ut at det er superduperlett å bidra ved hjelp av mikrofinans. Du treng ikkje vera ein bank, eller økonom, eller ha noko som helst med ein bank å gjera, eller kunna nokonting om pengar. Alt du treng er Paypal. Og det er det veldig mange som har. Og det er veldig lett å få.

Kiva.org gjer så heile jobben for deg. Dei tilsette hos Kiva vel ut prosjekt som dei vil skal finansierast. Det kan vera einskildpersonar eller grupper som treng eit lite lån for å starta opp ein bedrift, kjøpa ei ku eller ein symaskin eller… det er mange variantar. Du klikkar berre på ein person eller ei gruppe, kven som helst, og så trykkar du anten på «lend 25$» eller vel eit anna beløp. Så proceedar du til checkout, akkurat som du gjer når du handlar på internett (for det er det du gjer – berre at sjansen for at du får pengane tilbake er ganske stor! Statistisk sett over 98%), og loggar på Paypal og godkjenner og DER hjalp du nokon stort.

Så kan du følgja med på prosjektet, du får beskjed når prosjektet er «fully funded», og sånn. (Prosjektet eg valde blei fully funded i løpet av eit par timar.) Etter cirka eit halvt år skal du helst ha fått pengane tilbake. Utan renter, for dette er ikkje ei investering, det er eit mikrolån. Du skal ikkje tena pengar på det, men du skal aller helst ikkje «tapa» på det heller. Risikoen er der, for det er ikkje absolutt alle prosjekta som lukkast (pga makroøkonomi, naturkatastrofar, helseproblem…). Det må du vera klar over. Sjølv tykkjer eg det er ein heilt grei sjanse å ta. Når du vonaleg får pengane tilbake, kan du velja å låna dei vekk att, eller å «withdraw» dei til Paypal-kontoen.

Høyrest det bra ut?

Gå til Kiva.org og les meir eller berre gjer det. Det er trygt og lett og superbra.

>Tisekundssongen

>Dam dubidu dam dao
kama kama dam dubidu dam dao
kama kama dam dubidu dam dao
waking up is hard to do

Keep your alarm away from me
Don’t you wake me during REM sleep
If you do, I’ll be mad at you
«Cause waking up is hard to do

Remember when you said goodnight
And you tucked me in real tight
Come on babe, just let me snooze
«Cause waking up is hard to do

>Lyriske perler frå sumarleir

>Eg greier ikkje skriva eit veldig utfyllande, dagbokaktig blogginnlegg om sumarleiren. Difor vel eg heller å publisera dei av dikta eg skreiv på skrivekurset som blei lesne høgt, og songen eg og Heidi skreiv til melodikappleiken. Dikta har ikkje namn.

DIKT1
Før kunne eg ikkje dikta
No kan eg ikkje la vera
Å tjuvkikka på sidemannen

DIKT2
Ei kongle
Ein konge
Fall ned frå trona
Blei til ein øyredobb

SJÅ FOR DEG
(Melodi: John Lennon)

Sjå for deg ingen kjærleik
Og ingen målungdom
Ingen språk å slost for
Den gule ordlista er tom
Sjå for deg heile Noreg
Har gløymd Aasens arv
Buhuuu!

Ingen fortel ein løyndom
Det er aldri sumar meir
Vårt språk er på museum
Og vi på bokmålsleir
Sjå for deg marerittet
Bokmålsveldet vann
Buhuuu!

Du kan sei» at eg drøymer
Men eg har NMU
Eg håpar du vil bli medlem
Så vi kan sigra, eg og du

(modulasjon)
Sjå for deg det blir siger
Og nynorsk vinn sin rett
Målstriden er over
Bokmål på retrett
Sjå for deg heile Noreg
Skriv det norske språk
Juhuuu!

Du kan sei» at eg drøymer
Men eg har NMU
Eg håpar du vil bli medlem
Så vi kan sigra, eg og du!