The Dictator – ei slags filmmelding

I går var eg ei av 20 personar som fekk sjå The Dictator som dei første i Noreg. Det var ei spesiell visning for «vanlege» brukarar av sosiale medie. Me fekk òg sushi, sprudlings og jordbær. Etter filmen var det øl og prat, og eg oppdaga at desse folka var ganske kule.

The Dictator er, som de sikkert veit, det nyaste påfunnet til Sasha Baron Cohen. Dette gjorde meg by default litt skeptisk, fordi eg ikkje likte Borat noko særleg (eg trur humoren min har evolva ganske kraftig sidan den kom ut, då). Elles visste eg ikkje kva eg skulle forventa i det heile.

Filmen handlar om ein diktator, Aladeen, som havnar i trøbbel fordi broren (?) hans prøver å få innført demokrati i landet deira. Ein amerikansk torturist barberer av han skjegget, og då er det ingen i New York som kjenner han att. Han må byrja å jobba i ein fairtradeøkologiskfeministiskaltmoglegpolitiskkorrekt butikk i håp om å få kome seg inn på FN for å stansa signeringa av ei ny grunnlov. Sjølvsagt fell han for den hårete butikksjefen som er sjølve representasjonen av demokrati. Dette blir vanskeleg.

Konseptet i filmen er ganske morosamt. Det at protagonisten vår er ein dum diktator legg til rette for ganske mykje latter. Og det blei det. Filmen er full av overraskande morosame augneblinkar: Når ein pasient får høyra at han er HIV-Aladeen og prøver å skjøna om det er gode eller dårlege nyhende, når Aladeen påpeikar kor utdaterte torturinstrument som er i ferd med å bli brukt på han, og den superkleine bruken av songen A moment like this… berre vent og sjå.

Så var det vel ikkje anna å forventa enn at slutten blei som den blei. Eg skal ikkje røpa noko i tilfelle de vil leva i eit slags håp om at den vil overraska, men eg måtte himla litt med augo. Likevel sat eg att med kjensla av å ha blitt grundig underhaldt og at SBC igjen hadde greidd å vera original.

Undervegsvurdering

Først kan eg nemna desse her nyttårsforsetta mine. Dei går vel så som så. Førebels ligg lesinga greitt an, både det skjønnlitterære og det faglege får plass, og eg er blitt raskare til å lesa, så det er kjekt. Eg lagar bittelitt meir mat sjølv enn i fjor, og litt meir spanande enn i fjor. Dette har forbetringspotensiale. Dansing har det blitt forsvinnande lite av, og det skal eg gjera noko med. Brevskrivinga kjem seg!

Så er det eitt nyttårsforsett eg på ein måte er glad for at backfire’a. Eg skulle «chillaxa med jakta på kjærleiken». Det gjorde eg forsåvidt òg, eg prøvde ikkje spesielt hardt å «finna nokon», men likevel dukka det opp eit fantastisk menneske som fekk meg til å drita i at eg eigentleg ville konsentrera meg om andre ting enn dating ei stund. Ehe. Eg kunne rett og slett ikkje noko for det! Meir om han seinare, kanskje.

Desse to åra på Blindern har lært meg eit par ting om meg sjølv. Eigentleg mange ting, men nokre har konsekvensar for livet mitt og framtidsplanane mine. 1) Eg er nerd. Spesielt når det gjeld språk. 2) Eg har meir til felles med realistar enn humanistar, sånn generelt. 3) Eg er eigentleg litt oppteken av jobb og sånn likevel. 4) Eg vil ikkje bu i Oslo resten av livet.

Konsekvensane av dette er kanskje at eg kjem til å søka meg inn på informatikk om eit år. Så skal eg kanskje bruka nokre år på det, før eg flyttar til ingenmannsland.

Det er vel fleire ting som kunne undervegsvurderast og rapporterast og slikt, men no tar eg kvelden.