Stopp opp og sei takk

På ein dag som denne, når ein er sjuk og aleine på Thanksgiving, utan mor sin mat og graskarpai, er det lett å bli sutrete. Men det er ikkje det Thanksgiving handlar om. Difor må det eit innlegg som dette til.

Eg er takksam for at eg bur i ein fantastisk by, at eg har eit superbra nettverk av venner og kjente, at eg har ein familie som er glad i meg uansett, at eg aldri har vore alvorleg sjuk eller i livsfare, at barnetrua framleis er litt intakt og at det finst utruleg mykje godt i verda om ein berre ser seg litt rundt.

Thanksgiving er eigentleg ein heilt genial tradisjon, og eg tykkjer dette landet eg bur i heller burde ta til seg den enn Halloween. Alle har godt av å stoppa opp, eta god mat saman med familien, og snakka saman om kva ein er takksam for. Om ein ikkje har god mat eller familie til stades, har alle godt av å gjera som eg har gjort: Kjøpa middelmådig takeaway, ringa heim og snakka lenge, og så setja seg ned og skriva ned kva ein er takksam for.

Vil alle eigentleg heim?

Eg har fått i oppgåve frå Ark Bokhandel å omtala boka Alle vil hjem. Ingen vil tilbake av Helga Flatland. Boka er kort og lettlesen, så eg tenkte det var fort gjort. Men det var i grunnen ikkje det.

Boka er skriven frå tri forskjellige forteljarar sin synsvinkel. Den første er Julie, som har mista broren sin og som prøver å få foreldra sine til å sjå henne. Den andre er Sigurd, naboen til Julie, som har mista ein han er veldig glad i og som slit med samvitet for det. Den tredje er Mads, kjærasten til Julie, som ønskjer seg ein familie på ordentleg.

Når eg prøver å oppsummera slik, føler eg ikkje at eg eigentleg seier dykk noko. Problemet er at det er særs vanskeleg å formidla kva boka handlar om, og kva kjensler ho vekkjer. Det er kanskje eit teikn på at ho ikkje framprovoserte like sterke reaksjonar i meg som eg gjerne skulle kjent.

Det eg tenkte medan eg las, var i stor grad: Denne boka er trist og treig. Det er i seg sjølv ikkje ein svakheit, for eg likar triste bøker. Akkurat denne traff meg berre ikkje. Ho er kanskje for upoetisk og stilleståande for meg. Eg likar tragediar som er turbulente og fargerike og som gir meg mageknip. Denne her gjorde meg berre trøytt og uinspirert.

Det nærmaste eg kom til å få ein skikkeleg reaksjon på boka, var der det verkeleg byrjar å gå inn på Julie at foreldra hennar ikkje kommuniserer med henne. Då fekk eg litt lyst til å gråta. Hadde berre den delen vore ein smule meir poetisk, så hadde eg kanskje grått. Det er nok berre at eg føretrekkjer dei bøkene som heilt reelt tvingar fram gråten.

Resten av tida var det diverre ikkje spesielt spanande. Det er alvorlege tema som blir tatt opp i boka, og mange kunne sikkert ha godt av å lesa om slikt, så eg skulle ønska det var gjort på ein meir elegant og kanskje rørande måte. Det eg sit att med, er ei takksemd for at eg er på talefot med foreldra mine. Elles har dette ikkje gått spesielt inn på meg.

Dessutan er eg litt i tvil om tittelen passar. Vil alle eigentleg heim?

Nerdetidsfordriv + popkultur

>Hei, eg såg du ringte men eg høyrer ingenting
Eg er på ein utestad med dårleg dekning
Kva kva kva kva sa du? å det bråkar så rundt meg
Eg kan ikkje høyra og det passar dårleg

Høyr her, det er yndlingssongen min dei speler no
Eg har ein drink i handa og eg må sånn på do
Du burde ringt meg tidlegare då eg hadde fri
Kan du «kje snart gi deg, eg har lågt batteri

Ta hintet, ta hintet, eg vil ikkje tenkja i kveld
Hjartet mitt høyrer til på dansegolvet
Ta hintet, ta hintet, eg vil ikkje prata i kveld
Hjartet mitt høyrer til på dansegolvet

Telefonen min drive og vibrere og gnage
For ein lyd det lage, for ein lyd det lage
Snart skrur eg heile driten av for dette e ein plage
Du ringe inn og klage
E det rart eg ikkje svare?

—-

Ser de kva song dette er? (Forresten, eg veit eg har blanda nynorsk og dialekt her, men den delen som er på dialekt er trass alt sungen av ein annan person enn resten 😉 Det passa berre best sånn!) Eg har eigentleg omsett heile songen, men er ikkje like nøgd med alle delane.

Ha ein fin fredag!