Mine tankar

Min feminisme

Kvinner skal bli tatt på alvor anten dei har på seg skjørt eller dress, og uansett hårfarge.

Mora skal ikkje automatisk vera rekna for best eigna som foreldar.

Menn skal ikkje ha strengare fengselsstraff enn kvinner.

Kvinner skal ikkje ha lågare lønn enn menn.

Det skal ikkje vera skilnad på promiskuøse jenter og gutar.

Mine grep:

Eg skal gå med skjørt når eg føler for det, og eg skal kreva rettane mine.

Eg skal ikkje ta noko bullshit fordi eg er kvinne.

Mine tankar om skjønnheit

Moteblada tar feil.

Dei som skal selja noko, er ikkje til å stola på.

Ingen skal få fortelja oss korleis me burde sjå ut.

Alle er vakre, og alle er stygge. Nokon er berre sjukt gode på å kamuflera ting.

Mine grep:

Eg skal kasta moteblada mine, minus dei artiklane som er positive.

Eg skal ikkje kjøpa dyre skjønnheitsprodukt som er dårlege for meg.

Eg skal ta vare på huda mi, men det skal ikkje vera det eg tenkjer på i kvardagen.

Eg skal prøva å ha ein sunn og glad kvardag, for det er slik eg blir vakker.

Mine tankar om tru

Kyrkja har ikkje rett i alt.

Ein kan ikkje vita at ein har vald rett.

Kristne er ikkje forplikta til å vera lukkelege.

Det er meiningslaust å be ei (memorert) bøn berre av pliktkjensle.

Mine grep:

Eg skal gå i kyrkjer som lar meg vera både gladkristen og tristkristen.

Eg skal lesa forskjellige tekstar som utfordrar det eg alltid har tenkt.

Eg skal senda eit vink til Gud i ny og ne, men eg skal ikkje be ferdigskrivne bøner med mindre dei seier nett det eg vil seia.

Eg skal prata om tru når høvet byr seg, men eg skal ikkje påstå at eg har rett.

Mine tankar om tida framover

Det er ikkje krise at eg ikkje veit kva eg skal gjera dei neste 40 åra.

Det er lov å prøva ut ting, og det er lov å mislukkast.

Det er lov å ombestemma seg, vera spontan, gjera noko anna enn ein «bør».

Det er lov å ta seg fri.

Mine grep:

Eg skal ta det som det kjem.

Eg skal finna ein måte å dekka nødvendige utgifter på. Elles skal eg gjera det som kjenst meiningsfullt.

Eg skal ta eigne val, og eg skal seia nei når eg ikkje vil og ja når eg vil.

Det nye året

No er me to veker inni det nye året, så det er kanskje på sin plass med eit slikt nyttårsinnlegg.

Lat meg først berre seia at eg ikkje greidde eitt einaste av fjorårets nyttårsforsett, men eg hadde eit fantastisk år likevel. Til dømes møtte eg endeleg eit menneske som eg kan seia at eg elskar.

Men eg trur 2013 kan bli endå betre. Det er viktig å tenkja slik, ikkje sant? Nyttårsforsettet mitt i år er uvanleg enkelt: Eg skal sussa meir og sutra mindre. Til no har det gått nokså bra.

I tillegg til å ha nyttårsforsett trur eg det er lurt å ha nokre planar som er litt lausare, men som ein likevel har veldig lyst til å få til. Nokre av mine planar/mål/ting eg har lyst til å gjera, men som ikkje er nyttårsforsett, er:

  • Lesa minst 24 bøker som ikkje er pensum
  • Stå opp 7:30 kvar dag (9:00 i helgene)
  • Kvitta meg med ein synleg mengde av rotet mitt
  • Laga endå betre mat
  • Få ein god studierutine
  • Gå på nokre songtimar att
  • Dansa, symja og sykla
  • Skriva noko som er verdt å lesa

Me får sjå korleis det går.

A few of my favorite things

Dette kjem sikkert til å bli bittelitt materialistisk og teitt, men eg har berre lyst til å visa fram nokre av my favorite things.

Sengeteppa mine! Det eine har mor hekla, det andre har gudmora mi «kvilta».

Sinte fuglar! Her i brusform.

Skjørt frå Moods of Norway, med masse hjarte på.

…og foret!

Eg elskar Valpolicella generelt, har ikkje smakt på akkurat denne enno, men den er no fin å ha på utstilling òg!

Sjokolade frå Divine, det beste fairtrade-konseptet eg kjenner til. Nydeleg!

Bilete frå etsy, utruleg søt illustrasjon av kjærleik mellom nerdar :)

Stileg bilete eg fekk av ei av verdas kulaste damer!

«Sleight of heart» av Malcolm Middleton. Perfekt samling av poetisk f***skap.

 

Dette er sikkert berre del 1, så følg med!

Eg er titanium

og det er du òg!

I dag trengte eg å høyra Titanium som eg ofte gjer på litt mismodige dagar. Denne versjonen er utan tekst, men nydeleg.

Nokre minutt før såg eg at både fizzylimon og zefrank på youtube snakka om korleis ting betrar seg dersom ein søker hjelp, og zefrank sa noko som «I don’t think the pain makes me weak, I think it makes me more capable». Akkurat som ein får herda hud på føtene etter å ha dansa på tåspissane ei stund, og så blir det lettare og mindre smertefullt å dansa. Sånn cirka slik.

Eg trur det er noko i det at menneske er «titanium». Både kroppen og hovudet tåler så utruleg mykje. Men når ein fell ut av eit tre er det lov å ha vondt i rumpa, og det er fint om nokon er der og gir ein kakao. Om ein møter emosjonell motgang er det lov å kjenna på at det er kjipt, og det er fint om nokon er der og lyttar (og/eller gir ein kakao). I går unnskulda eg meg til min kjære for at eg var sutre-Sara, og han sa berre «det er lov å ha vondt». For ein perfekt reaksjon, kva?

Av ein eller annan merkeleg grunn føler eg at fysisk smerte er verre dersom ingen er der og ser meg gråta/gjera grimasar. Dei treng eigentleg ikkje gjera så mykje, men det at dei er tilgjengelege for å gi klem er nesten betre enn all den smertestillande medisinen eg har tilgjengeleg. Det er kanskje noko av det same med emosjonell smerte. Tilgang på klem kan vera livreddande.

Når smerte går over, hugsar ein ofte ikkje kor ille det var. Så held ein fram med å leva livet, klatra i tre eller kva ein vil, sjølv om ein nok veit at det er farleg å leva og klatra i tre, og sjølv om ein veit at ein kan få vondt i framtida òg, men det kjenst såpass godt å leva og klatra i tre at me gjer det likevel. Dét, og venner som lagar kakao eller gir klem eller massasje eller lyttar, trur eg gjer oss til titanium.

Om å fullføra

Det å faktisk fullføra og bli ferdig med prosjekt er noko eg ofte… ikkje gjer. Så det er noko eg må læra meg, særleg sidan eg er i ferd med å starta på det siste året i bacheloren eg tar. (Det at eg kjem til å byrja på ei ny utdanning neste haust er irrelevant her. Eg skal jo fullføra noko, sjølv om det ikkje blir det siste eg gjer. Om de skjønar.)

I sommar har eg mellom anna øvd meg på å lesa ferdig bøker, i staden for å starta på dei og så gløyma dei. Dei finaste bøkene eg fullførte i sommar, var Pride and Prejudice og The Princess Bride. Dei var fantastiske.

Eg byrja å omsetja denne songen ein dag for lenge sidan, og i dusjen i dag fullførte eg den. Den er supercheesy og høyrest litt ut som eit ungdomsskuledikt, men den er ferdig.

Kor skjønt det er at du er glad i meg
Eg søkte trøyst i ei god varm famn
Der var du
Eg søkte ein som forsto når livet storma og brann
Der var du
Du ga meg kjærleik og glede
Og rørte hjartet mitt med det
No vil eg sei: Takk, min kjære
Eg vil berre sei: Takk, min kjære
Kor skjønt det er at du er glad i meg

Eg lukkar augo i kveld
Lurer på kor eg ville vore utan deg her
Alt eg gjorde var meiningslaust
Livet kjentest som ein lang og kald haust
Men du gir dagen min glede og lys
Med ein kjærleik så god på så mange vis
No vil eg sei: Takk, min kjære
Eg vil berre sei: Takk, min kjære
Kor skjønt det er at du er glad i meg

Du er betre enn eg nokon gong har kjent
Du er den eg vil ha, og det er ingen konkurrent
No vil eg sei: Takk, min kjære
Eg vil berre sei: Takk, min kjære
Kor skjønt det er at du er glad i meg

The Dictator – ei slags filmmelding

I går var eg ei av 20 personar som fekk sjå The Dictator som dei første i Noreg. Det var ei spesiell visning for «vanlege» brukarar av sosiale medie. Me fekk òg sushi, sprudlings og jordbær. Etter filmen var det øl og prat, og eg oppdaga at desse folka var ganske kule.

The Dictator er, som de sikkert veit, det nyaste påfunnet til Sasha Baron Cohen. Dette gjorde meg by default litt skeptisk, fordi eg ikkje likte Borat noko særleg (eg trur humoren min har evolva ganske kraftig sidan den kom ut, då). Elles visste eg ikkje kva eg skulle forventa i det heile.

Filmen handlar om ein diktator, Aladeen, som havnar i trøbbel fordi broren (?) hans prøver å få innført demokrati i landet deira. Ein amerikansk torturist barberer av han skjegget, og då er det ingen i New York som kjenner han att. Han må byrja å jobba i ein fairtradeøkologiskfeministiskaltmoglegpolitiskkorrekt butikk i håp om å få kome seg inn på FN for å stansa signeringa av ei ny grunnlov. Sjølvsagt fell han for den hårete butikksjefen som er sjølve representasjonen av demokrati. Dette blir vanskeleg.

Konseptet i filmen er ganske morosamt. Det at protagonisten vår er ein dum diktator legg til rette for ganske mykje latter. Og det blei det. Filmen er full av overraskande morosame augneblinkar: Når ein pasient får høyra at han er HIV-Aladeen og prøver å skjøna om det er gode eller dårlege nyhende, når Aladeen påpeikar kor utdaterte torturinstrument som er i ferd med å bli brukt på han, og den superkleine bruken av songen A moment like this… berre vent og sjå.

Så var det vel ikkje anna å forventa enn at slutten blei som den blei. Eg skal ikkje røpa noko i tilfelle de vil leva i eit slags håp om at den vil overraska, men eg måtte himla litt med augo. Likevel sat eg att med kjensla av å ha blitt grundig underhaldt og at SBC igjen hadde greidd å vera original.

Undervegsvurdering

Først kan eg nemna desse her nyttårsforsetta mine. Dei går vel så som så. Førebels ligg lesinga greitt an, både det skjønnlitterære og det faglege får plass, og eg er blitt raskare til å lesa, så det er kjekt. Eg lagar bittelitt meir mat sjølv enn i fjor, og litt meir spanande enn i fjor. Dette har forbetringspotensiale. Dansing har det blitt forsvinnande lite av, og det skal eg gjera noko med. Brevskrivinga kjem seg!

Så er det eitt nyttårsforsett eg på ein måte er glad for at backfire’a. Eg skulle «chillaxa med jakta på kjærleiken». Det gjorde eg forsåvidt òg, eg prøvde ikkje spesielt hardt å «finna nokon», men likevel dukka det opp eit fantastisk menneske som fekk meg til å drita i at eg eigentleg ville konsentrera meg om andre ting enn dating ei stund. Ehe. Eg kunne rett og slett ikkje noko for det! Meir om han seinare, kanskje.

Desse to åra på Blindern har lært meg eit par ting om meg sjølv. Eigentleg mange ting, men nokre har konsekvensar for livet mitt og framtidsplanane mine. 1) Eg er nerd. Spesielt når det gjeld språk. 2) Eg har meir til felles med realistar enn humanistar, sånn generelt. 3) Eg er eigentleg litt oppteken av jobb og sånn likevel. 4) Eg vil ikkje bu i Oslo resten av livet.

Konsekvensane av dette er kanskje at eg kjem til å søka meg inn på informatikk om eit år. Så skal eg kanskje bruka nokre år på det, før eg flyttar til ingenmannsland.

Det er vel fleire ting som kunne undervegsvurderast og rapporterast og slikt, men no tar eg kvelden.

Ein snutt

I natt vakna eg med ein av favorittsongane mine på hjernen. Då eg ikkje fekk sova att med ein gong, byrja eg plutseleg å spontanomsetja, og eg tykte det funka litt!

du er i blodet mitt som heilag vin
smakar bittert, smakar søtt
eg kunne ta ein overdose av deg
og framleis stå like støtt

Få ting gjort

Her om dagen såg eg ein video der ei jente på om lag min alder skulle nemna ting ho var flink til, og det eine ho nemnte var at ho var flink til å få ting gjort. Ho hadde rett og slett ikkje det problemet (eller den uvana) eg trur veldig mange av oss (kanskje særleg studentar) har: Prokrastinering. Oi, tenkte eg då. Tenk å vera slik som henne. Seinare (i dag ved lunsj) snakka eg med to bra damer om kor skadeleg, sårande, frustrerande og slitsamt prokrastinering kan vera. Etter desse to hinta tenkjer eg:

Eg må ta grep.

Men korleis tar ein grep, og får ting gjort? Eg trur ikkje det er så enkelt som til dømes mange utålmodige foreldrar seier det, at det berre er å skjerpa seg og berre gjera det. Eg trur det ligg noko frykteleg vanskeleg bak, og eg trur det krev ei omveltning og ein heilt ny tankegang for å snu vana. Men eg veit ikkje kva slags omveltning og kva slags tankegang.

Tel det som prokrastinering å lesa seg opp på prokrastineringspsykologi?